Nette Dolaşırken Buldum ve Hoşuma gitti bende Paylaşmak istedim...

İKİ KUM TANESİNİN AŞKI….


Günün birinde bir çölde iki kum tanesi karşılaşmış ve birbirlerini çok sevmişler uzun bir süre çok yakın olmuşlar. Birbirlerini yanlarında, canlarında olarak sevmeyi öğrenmişler. Derken bir rüzgâr çıkmış kum tanelerinden biri yerinde kalırken diğeri biraz uzağa savrulmuş. Çok
uzak değillermiş ama yinede göremiyorlarmış birbirlerini. Sevgileri hiç azalmamış yine sevmeye devam etmişler. Birbirlerine ulaştırabildikleri sesleriyle, haberleriyle yaşıyorlarmış ve artık görmeden seslerinde sevmeyi öğrenmişler.
            Bir gün biri diğerine "sevdamız sonsuza erişmesi için aynı anda bir dilek dileyelim" demiş. İkisi de aynı anda bir dilekte bulunmuşlar ve tam o sırada bir fırtına çıkmış. Bu kavuşmamız, sevdamızın sonsuza dek sürmesi olabilir diye ikisi de kendilerini fırtınaya bırakmışlar. Gözlerini kapayıp fırtına dindiğinde sevdalarının yanı başında olmuş olmayı arzulamışlar. Fırtına o kadar kuvvetliymiş ki o güne kadar yıllarca yerlerinden kıpırdamayan kumlar bile başka yerlere savruluyorlarmış. Fırtına günlerce sürmüş kum taneleri de oradan oraya savrulup durmuşlar. İkisini de bir sabırsızlık sarmış. Fırtına durmuyor aksine artıyormuş. Fırtına dinmek bilmedikçe onlarda sabırla sevmeği öğrenmişler. Günler
geçmiş sonunda fırtına durmuş gözlerini açtıklarında ikisi de başka âlemlerde bulmuşlar kendilerini. Bu fırtınanın onları birleştireceğine o kadar inanmışlar ki birbirlerini yanlarında bulamayınca yüreklerinde derin bir acı hissetmişler ve acıyla sevmeği öğrenmişler. Kendilerine birazcık geldiklerinde ikisi de bu fırtınayla başka başka yerlere savrulduklarını anlamışlar. Biran ölmek istemişler ama sonra birbirlerini hiç görmeden, mesafelere, engellere rağmen sevmeği öğrenmişler. "Eskisi gibi bağırsakta sesimiz ulaşmaz ki birbirimize" demişler. İkisi de yeni yerlerinde kimseyle konuşmamışlar ve yıllarca hep susmuşlar. Hep yeni bir fırtına ümidiyle birbirlerine ihanet etmeden beklemişler. Böylece umutla sevmeyi öğrenmişler. Yıllar geçmiş ama sevgileri hiç geçmemiş. Birbirlerinden hep umutlu olarak yaşamışlar. Bir gün ikisi de birbirlerinden habersiz aynı anda gözlerini kapamışlar ve kavuşmak için yeniden fırtına çıkmasını dilemişler. Beklemişler beklemişler ama fırtına bir türlü çıkmamış. Kendilerini tüm benlikleriyle fırtınaya bırakmak için oldukları yerde dönmüş durmuşlar ama hepsi nafile küçük
bir rüzgar bile çıkmamış. Sonunda durmuşlar ve gözlerini açmışlar. Sevdiklerinin, sevdalarının, yıllarca beklediklerinin tam karşısında durduklarını görmüşler ve hemen ikisi de yıllar önce diledikleri dileği
anımsamışlar.

Dilek şöyleymiş "Allah'ım bizi birbirimize her şeyiyle sevmeği öğrendiğimizde kavuştur. Öğle kavuştur ki sevdamız sonsuza erişsin." Sonunda anlamışlar ki birbirlerinden çok uzaklarda geçirdiklerini
sandıkları yılları aslında bir bir yanı başlarında geçirmişler. Dileklerinin kabul olması için yılların geçmesi gerektiğini öğrenmişler çünkü onlar sevmeği her şeyiyle öğrenmeği dilemişler.

   Dilekleri kabul olmuş umutla, sabırla, acıyla, yakında, uzakta... Her şeyiyle sevmeği öğrenip birbirlerine kavuşmuşlar. Sevmeği bildikten sonra mesafeler, acılar, yıllar, aylar... Asla sevdayı söndürmez ama sevmeği bilmedikten sonra yanı başında ki sevdiğini bile yıllarca göremeyebilir insan...

Herkes halkına sesleniyor, güvercin kanatlarına mektup yazıyor. Bu da çoook uzaklardan, çoook mukaddes yerlerden bit sesleniş. Bende bunu paylaşayım dedim.

Nasıl anlatsam,
Nereden başlasam.
Hayatımın baharında
Yirmi yaşındaydım.
Silahı elime aldığımda
Amacım sadece
Kendimi ve vatanımı korumaktı
Ey halkım !

Gecenin bir yarısı
Önce silahım düştü elimden
Sonra ben düştüm
Kara toprağa
Şehit oldum.
Al kanlara boyandı bedenim
Görmediniz ;
Fışkırdı aktı,
Göl oldu kırmızı kanım
Ey halkım !

Ben hesaplamamıştım
Gencecik yaşımda
Kara toprağın altına girmeyi,
Düşünmemiştim
Vatanımda,
Bayrağımın altında yaşayacaktım
Evlenecektim,
Bebelerim olacaktı
Ey halkım!

Dopdolu günlerim olacaktı,
Bu hayatta sevdiklerimle
Şimdiyse ta şuram,
Sol yanım sızlıyor,
Duyun beni,
Bana kıyanlar,
Evlerine dönsün diye
Yasalar çıkarılıyor
Ben de dönebilecek miyim?
Evime, aileme
Ey halkım!

Ben de anneme
Sevdiklerime dönmek istiyorum
Bana da yasalar hazırlanır mı?
Dersiniz .
Benim sayemde mecliste oturanlar,
Söyleyin buna gücünüz yetecek mi?
Ben dönebilecek miyim?
Nefes alabilecek miyim sizler gibi!

Anne baba tutun ellerimi artık,
Çıkarın beni buradan
Duramıyorum
Bu dört duvar arasında,
Soğuk, üşüyorum!
Duyun sesimi
Siz beni gözünüzden sakınırdınız!
Ne oldu ;
Özlemediniz mi?
Vatana kurban verdiğinizi..

Ben niye buradayım ?
Suçum vatanımı korumak,
Silah çekene
Dur demek mi?
Dağdakiler affedilecekti madem
Söylesenize ben kanımı neden akıttım, neden ?
Toprağımı korurken neden toprağa girdim, neden?
Kanımı akıtmalarına
Neden izin verdiniz ?
Ey halkım !

Toprak vereceklermiş,
Ödül vereceklermiş anne!
Beni vurdukları için mi?
Söyleyin bana ey halkım !
Ben toprak istemiyorum
Alın üstümdeki bir karış toprağı da,
Alın!
Ben nefesimi istiyorum sadece.

Bana da hazırlar mısınız bir yasa?
Ey uzlaşmacılar !
Bir can,
Bir nefes verebilir misiniz bedenime...

Oktay abim senin şiir elbetteki çok manidar ama bana dahada bir manidar geldi nedense??
Herşeyiyle kendime yakın hissettiğim şairler Necip Fazıl'lar, Sezai Karakoç'lardır...
Adamın (Y.E.) sadece kelimelerle oynaması ile , fikirleri bana ters olsada kaleminin güçlü olması ile ilgileniyorum, hani çok klişedir ya, aslında kimse Ahmet Kaya'yı sevmez sesi güzel olduğu için dinler, onun gibi bir şey... 

FEZA PİLOTU

Yirminci yüzyılın ablak yüzlü pilotu
Buldun mu Ay yüzünde ölüme çare otu?
Bir odun parçasına at diye binen çocuk!
Başında çelik külah, sırtında plastik gocuk.

Uzakları yenmiş Fatih edasındasın!
Dipsizliğin dibini bulmak sevdasındasın...
Allah'a dil çıkarır gibi küstah bir yarış...
Farkında değilsin ki, Ay Dünya'ya bir karış

Fezada milyarlarca ışık, yol, mesafe;
Seninki, saniyelik zafer, ilmi hurafe
Kavanozda, kendini deryada sanan balık;
Ne acı vahşet, mağrur ilimdeki kalabalık;

Fezada 'Allah diye bir şey yok' iddiası!!!
Gel gör, kaç füzeye denk, bir mü'minin duası;
Rafa kaldırmak için ruhlarını dürdüler;
Güneş diye kalpteki güneşi söndürdüler.

Bilmediler; kalptedir, kalptedir asıl feza;
Kalptedir, ölümsüzlük kefili kutsi imza.
Sayıdan sonsuzluğa sınıf geçirtecek not;
Bizdedir ve bizdedir Arş'a giden astronot,

Ve mekandan arınmış ve zamandan ilerde,
Fezayı teslim alma sırrı bizimkilerde.
Bizimkiler ışığa gem vurur da binerler;
Yerden göğe çıkmazlar, gökten yere inerler...

Necip Fazıl Kısakürek

Bir şiirde ben ekleyeyim

OĞUL

Vatan oğul, bayrak oğul, devlet Oğul, can oğul
Sevmek nedir bunu bilen aşıklara bismillah
Bu oğullar Sümeyya can analardan doğdular
Rabbiyesir dileklerden beşiklere bismillah
En hürmetli yar göğsünden ilk yudumlar hakkına
Tan aklı dudaklardan kaşıklara bismillah
Ad verirken ilk ezandan ilk duyduğum kelamda
Göz ve gönül aydınlatan ışıklara bismillah
Emeklerken diz vurduğun, iz vurduğun her yerde
Ayaklanıp atladığın eşiklere bismillah
Ak önlükler ileyip te belediğim can oğul
Ninnilere, destanlara koşuklara bismillah

Gazi oğul, şehit oğul, ilhan oğul, bin oğul
Ak döşünden kan fışkıran beşiklere bismillah
Düşte gördüm, kanlı başım Peygamberin dizinde
Ocaklara, eşiklere, beşiklere bismillah

Karamürsel, kara üzüm gözlü Mürsel
Soy oğul, Gündüz beyce namlı yiğit
Beydağımca bey oğul...
Gazi Battal ülkesinin kara yiğit balası
Devlet oğul, mürvet oğul, fidan oğul, toy oğul
Anam dedin, babam dedin, Atam dedin bayrağa
Hem al bayrak oldun işte, hem bayrakta al oğul
Bağrımdaki, Bağrımdaki kurşunlarla çık Peygamber katına
Ol mübarek avucun içine birer birer say oğul
Bet yüzlüler, kem gözlüler hor bakarmış vatana
Biz tükenip, biz tükenip yok olmadan olmaz böyle şey Oğul
Denilmiştir; can sağ iken yurt vermeyiz düşmana
Hem sütümden, hem kanımdan, hem canımdan
Bu sendeki huy oğul....

Gazi oğul, şehit oğul, ilhan oğul, bin oğul
Ak döşünden kan fışkıran beşiklere bismillah
Düşte gördüm, kanlı başım Peygamberin dizinde
Ocaklara, eşiklere, beşiklere bismillah

Söz : Niyazi Yıldırım Gençosmanoğlu

Süpermiş gerçekten 

bi hikayede benden olsun
Devlet bir gün geniş ve boş bir araziye geceleri göz kulak olacak, 500 TL
maaşla, bir bekçi işe almaya karar verir.
Bir süre sonra düşünülür ;
''Peki talimatlar olmadan bekçi işini nasıl yapacak''
Bir planlama birimi kurulur ve planlamayı yapmak üzere, 750'şer TL maaşla,
iki kişi işe alınır.
Bir süre sonra
''İşleri yapıp  yapmadıklarını nasıl kontrol edeceğiz'' diye düşünülerek,
1.000'er
TL maaşla, iki denetmen işe alınır, biri denetim yapar diğeri raporları
yazar .   Bir süre sonra
'' Bunların maaşları hesaplanıp nasıl ödenecek '' diye tartışılır ve
1.500'er TL maaşla, bir muhasebeci şefi, bir katip, bir de istatikçi işe
alınır.      Bir süre sonra ;
''Peki bunlardan kim sorumlu olacak.'' Diye düşünülür ve 5.000 TL maaşlı
bir müdür ve 3.000'er TL maaşla iki de müdür yardımcısı işe alınır.
Bir süre sonra, ülkede ekonomik kriz çıkar ve bütçedeki masrafları kısmak
için bekçi işten çıkartılır...

evet... benimde cok hosuma gitmisti okudugumda